Ο Γιώργος δεν ήταν απλώς ένας άριστος οπερατέρ. Ήταν ένας «μάγος» της εικόνας. Ένας από εκείνους τους λίγους που ήξεραν πώς να αφηγούνται ιστορίες χωρίς λέξεις. Με ένα βλέμμα μέσα από τον φακό, κατάφερνε να μεταφέρει το συναίσθημα, την ένταση, την αγωνία, την ελπίδα. Ήταν ο άνθρωπος που έψαχνε διαρκώς το τέλειο φως, που μπορούσε να μετατρέψει ακόμα και τη σιωπή ενός χώρου σε μαρτυρία.
Για πολλά χρόνια δίδαξε μέσα από το έργο του ήθος, ακεραιότητα και επαγγελματισμό. Ένας ακούραστος συνοδοιπόρος, ένας υποστηρικτικός δάσκαλος της εικόνας.
Στα πρώτα χρόνια του «Τούνελ», τότε που τίποτα δεν ήταν εύκολο, ο Γιώργος ήταν εκεί. Στο σκοτάδι, πίσω από την κάμερα, κατέγραφε τις πιο κρίσιμες στιγμές με σιγουριά και ευαισθησία. Ήταν εκεί όταν τα δάκρυα ξεχείλιζαν, όταν οι μνήμες πονούσαν, όταν μια αλήθεια έβγαινε από το σκοτάδι. Πάντα ήσυχος, πάντα σταθερός, πάντα διακριτικός.
Το βαρύ εγκεφαλικό που υπέστη τον ανάγκασε πριν από μερικά χρόνια να απομακρυνθεί από την ενεργό δράση, να αφήσει – όπως λένε οι συνάδελφοί του – τους αγαπημένους του φακούς. Όμως το αποτύπωμά του παρέμεινε ανεξίτηλο σε κάθε εικόνα που δημιούργησε και σε κάθε άνθρωπο που δούλεψε πλάι του.
Κι εμείς, οι άνθρωποι του «Τούνελ», τον αποχαιρετούμε με ευγνωμοσύνη και σεβασμό.
Καλό ταξίδι στο φως…










Αφήστε μια απάντηση