Σε μια ήσυχη περιοχή, δίπλα σε έναν χώρο που έμελλε να αποκαλυφθεί ως το υπόγειο του τρόμου, οι γείτονες μιλούν σοκαρισμένοι. Προσπαθούν ακόμη να συνειδητοποιήσουν όσα εκτυλίχθηκαν πίσω από κλειστές πόρτες, λίγα μόλις μέτρα από τα σπίτια τους.
Μια γυναίκα από την πολυκατοικία όπου συνέβησαν όλα, μιλάει σιγά από το παράθυρό της.
«Δεν είχαμε καταλάβει απολύτως τίποτα. Ούτε μυρωδιά, ούτε κάτι ύποπτο… Ίσως γιατί εμείς μένουμε στον πρώτο όροφο και η σορός βρισκόταν στο ρετιρέ. Η μυρωδιά πάει προς τα πάνω…Τον ξέραμε τον δράστη. Ήταν χρόνια χρήστης…»
Άλλος γείτονας τον θυμάται μόνο από μακριά. Μια φιγούρα σιωπηλή, σχεδόν αόρατη.
«Τον έβλεπα καμιά φορά να μαστορεύει το μηχανάκι του έξω από την πολυκατοικία, μπροστά από το υπόγειο. Δεν έδινα σημασία… δυστυχώς. Δεν τον είχα δει ποτέ με γυναίκες. Ούτε με παρέες άλλες. Ήταν πάντα μόνος του, απόμακρος, δεν μιλούσε σε κανέναν. Και να μύριζε κάτι, δεν θα πήγαινε ποτέ το μυαλό μας εκεί… Θα λέγαμε πως είναι σκουπίδια ή κάτι άλλο. Δεν μπορεί να χωρέσει ο νους σου τέτοιο κακό. Και μάλιστα σε αυτή τη γειτονιά, που δεν έχει συμβεί ποτέ τίποτα. Το πιο τρομακτικό είναι πως όλα αυτά έγιναν δίπλα σε τρία σχολεία. Ένα νηπιαγωγείο και δύο δημοτικά. Συχνά περνούσα κι εγώ από δω με το παιδί μου. Μένω ακριβώς απέναντι…»
Μια άλλη γειτόνισσα χαρακτηρίζει το διπλό φονικό σοκαριστικό και βαθιά τρομακτικό. Δηλώνει πως ούτε εκείνη αντιλήφθηκε το παραμικρό.
«Ούτε καν το σκυλί της γειτονιάς δεν είχε αντιδράσει… Δεν είχε μυρίσει τίποτα», λέει χαμηλόφωνα.
Και έτσι, μέσα σε μια ήσυχη γειτονιά, με παιδικές φωνές και σχολικές τσάντες, αποκαλύφθηκε το φρικιαστικό έγκλημα που πάγωσε τον χρόνο.










Αφήστε μια απάντηση